16 жніўня, 2010

15.37 (працяг)

Загрэб – няма словаў. За паўдні паспелі аблазіць ніжні і верхні гарады, пасядзець у кавярні з відам на горад (зверху) і закахацца ў яго)) Там жа ў фоціка селі акумулятары, што, зрэшты, дапамагло больш поўна ўпітваць у цябе само места ,а не вышукваць ракурсы для здымкаў) Але колькі фотак ёсць і адтуль.

Тамтэйшая "Вострая Брама"

З Загрэбу рушылі у вёску Грэда (каля 40 кіламетраў ад горада) у госці да харвацкай сям’і – сяброў нашай спадарожніцы Надіі. Такой гасціннасці я яшчэ нідзе не сустракала. Увесь вечар і ўвесь наступны ранак нас кармілі-паілі - хатнімі прысмакамі і мясцовымі стравамі (розныя хатнія сыры і кілбасы з паляндвіцамі, суп на курыным бульёне з вермішэллю і нейкім яшчэ неідэнтыфікаваным складнікам, бульба, пэўным чынам прыгатаваны рыс (тушаны з гарошкам, курыцай і нечым яшчэ), свініна (адбіўныя і смажаныя рэбрышкі), курыца смажаная і вэнджаная, востры перац (мммммм! Упрыкуску!), салодкі перац, памідоры). Людзі! Гэта была гульня на выжыванне!  А яшчэ, вядома ж, мясцовыя напоі! Настойка ракіі з зялёнымі грэцкімі арэхамі, палыном, цынамонам, лімонам, мандарынам (або апельсінам, трэба спраўдзіць); напой з грэцкіх арэхаў, засыпаных цукрам (ці то гэта штосьці кшталту бражкі, ці то настойка, ужо не памятаю), вішнёўка, рогач (настойка на нейкіх струках, падобных знешне да акацыі, але трэба таксама спраўдзіць), ментолавы лікёр і, вядома ж, мясцовае піва (і пры гэтым – нуль хоць нейкага галаўнога болю “сутра”). А харвацкая кава і неверагодна смачны “калач” са слаёнага цеста, грэцкіх арэхаў, тварагу і дзёртых яблыкаў), які давялося каштаваць увечары (пасля больш чым сытнай вячэры), бо ён надзіва імкліва (дакладней – нічога дзіўнага!) знікаў, бо мае спадарожнікі паспелі ўжо яго зацаніць!.. Увесь ранак я запісвала ў Джюрджы рэцэпты настоек ды страваў.


Джюрджя за ранішняй кавай працягвае праводзіць працэс дэгустацыі мясцовых напояў









Гаспадары – Жэлько і Джюрджя – размаўляюць толькі па-харвацку, але мы “лепо сэ розумелі”, асабліва пасля ракіі.

Самі гаспадары калісьці пераехалі ў Грэду, бо іх ранейшы дом (у іншай вёсцы) быў зруйнаваны падчас вайны. Сам Жэлько са старэйшым сынам Младанам – ваяваў. Цяпер яны маюць вялікую гаспадарку – кароваў, свінняў, кураў, вялікі агарод. Дзеці ўжо жывуць асобна, са сваімі сем’ямі.

Джюрджя паказвала фотаздымкі з вяселля дзяцей – на вяселлі ў іх былі нацыянальныя сцягі.

Увогуле, у Харватыі шмат хто на імшу ходзіць у чорных уборах – яшчэ ў жалобе па тых, хто загінуў на вайне.

Жэлько і Джюрджя, як толькі да іх прыехалі, адразу сталі называюць нас дзецьмі, а адзін аднога – мама Джюрджя і тата Жэлько. Але не толькі называць – ставіліся да нас, як да дзяцей. На ноч аддалі свой пакой, сабралі ў дарогу цэлую торбу прысмакаў і доўга і цёпла развітваліся.







 

З Грэды выехалі ў Сісак, дзе галоўнай атракцыяй з’яўляецца мост, пабудаваны яшчэ рымлянамі.

А цяпер вось пад’язджаем да мора – на паўвыспу Істра. Горы, горы, тунэлі, горы. Казачныя краявіды, казачны край. Ведаю, у Швейцарыі горы будуць вышэйшыя, скалы мацнейшыя, але адна з філіяў раю – недзе тут, у Харватыі))

З вакна толькі што бачыла кавалак мора, ужо – Рыека.

Tags: greda, hrvatska, zagreb, вандроўкі, галопам па яўропам, дарога, фота