 |
|
|
| |
|
|
|
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif) ptushkaнапісала і запісала песню на гэты верш - мне вельмі падабаецца! паслухаць песню можна тут а спампаваць можна адсюль або адсюль PS на жаль, я не асабліва абазнаная (а дакладней - зусім не) у хостынгах для аўдыёфайлаў, можа, хто што лепшае параіць? PPS каму не адказала на камянты - соры, адкажу пазней PPPS Аксана, чым больш я пра гэта ўсё думаю (асабліва пра вашую заяўку што да крытэру ўваходжання ў канон), тым больш разумею, што я вас "недаацаніла")). Ітэн меў больш рацыі, чым мне падавалася напачатку, ага (хаця і ад сваіх развагаў зусім не адмаўляюся). Пазней напішу больш разгорнута, пазней, пазней))) упд. начытаўшыся пачатковых развагаў itenа, я падумала, што гэта такая сабе сітуацыя "без нас" ((с) Акудовіч), толькі наадварот. дакладней - усведамленне гэтай сітуацыі Акадэміяй (калі верыць Ітэну) і дэпрэсняк з гэтай нагоды)) дабранач. вашая. Tags: ***, вершы, спасылкі
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
Дыскусія ў ЖЖ Аксаны Бязлепкінай ( euga) ці, дакладней, тое, што мы называем дыскусіяй, падштурхнула да навязлівай думкі, што праўда - яна і ў адных, і ў другіх і ні ў кога адначасова)) - залежыць ад пункту гледжання. Блог літаратуразнаўцы Аксаны Бязлепкінай ( euga.livejournal.com/) распірала ад дыскусіі, якая распачалася старым-новым артыкулам праф. Сіньковай “Старая маргінальная беларушчына” . Праф. Сінькова наракае, што мэйнстрым сучаснага беларускага літаратурнага дыскурсу займае тое, што мусіць быць на яго маргінэсе (“дэструктыўная” літаратура і літаратары, для якіх беларушчына не з'яўляецца сакральнай), а ў сваім аналізе спасылаецца на “дэструктыўных” Марыйку Мартысевіч, Альгерда Бахарэвіча і Еву Вежнавец. Чытаць далей
Tags: Будзьма, абмеркаванне, посткаланіяльная туга, спасылкі
Current Music: MELISSA MANCHESTER - WHEN PARIS WAS A WOMAN
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
за сваё жыццё тры жыцці ён ужо пражыў, хоць ні дома, ні дрэва, ні сына няма, але яго так закручвалі шалёныя віражы – ён заходзіў у душ, а вынырваў у Па-дэ-Кале, уначы ён піў – ён намагаўся заснуць, але хтосьці знадворку па шыбах вадзіў ножыкам, ён заплюшчваў вочы, ён не хацеў на вайну, а вайна прыйшла і лягла да яго ў ложак, Менск, Варшава і Вільня, Парыж, Рыга - ён збіраў гарады камянямі ва ўласным сэрцы, ён не выйграў вайны, хоць трафеяў поўныя прыгаршчы, і калі адкладаў зброю й здымаў берцы, ён не мог забыць, як яе валасы пахнуць, як яе ямачкі ледзьве краналі ўсмешку, ён ішоў наперад нібы апускаўся ў багну і набрыньваў адчаем з нікатынам уперамешку, з выпадковай кавярні, поўнай тлуму і кічу, ён глядзеў на імжу і лістапад запознены, а ў адбітках на шкле бачыў яе аблічча, замаўляў каву і дапіваў восень Tags: ***, вершы
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
апошнім часам цяжка даецца пісанне - раблю шмат памылак, нават не памылак, а абдруковак. розныя людзі заўважаюць гэта. а я, пішучы, пры тым, што гляджу на дысплэй, а не на клавіятуру, не заўважаю. не, абдрукоўкі, вядома, з кожным здараюцца, але ў мяне яны цяпер пайшлі ў нейкіх прамысловых маштабах, оптам. як бы я ў нейкім утрапёным стане пішу, як бы я - асобна, а пішу - асобна. не, і тэксты мае, і думкі мае, а ўсё адно, як бы я-сама і працэс стварэння тэксту ніякім чынам не перакрыжоўваюцца, а існуюць паралельна. ай, ну ды не ведаю, ці атрымліваецца патлумачыць. але - доктар, гэта лекуецца? ага. і гаварэнне таксама. проста цяпер вельмі рэдка даводзіцца размаўляць, таму не так заўважна. але па нейкіх прычынах мой мозг выбірае зусім не тыя словы, якія мусіць выбіраць. або тыя, але змяняе іх так, што не пазнаць. прафнепрыдатнасць нейкая. таму, каб не апазорвацца, буду пакуль вешаць карцінкі. мозг, вярніся! ку-ку. Tags: фота
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
восень можна апазнаць па тым, калі ў душ ідзеш не астываць, а грэцца. такімі ранкамі, як гэтыя, нібы ў сон трапляю ў настроі тых ранкаў, калі хадзіла ў школу - лёгкая і сонная прахалода, а калі з пліты здымаеш імбрык, у якім загатавалася вада, не адразу адключаеш газ, грэючыся цяплом. у школу ісці не трэба, а я - хвалююся (не, не тое слова, а якое тое - не ведаю), як тады. толькі цяпер у мяне электрапілта і турка замест імбрыка... і астраў няма! а хочацца - астраў)))
а кава зноў зрабіла сваю чорную справу
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
так пахла ліпамі з усіх гарадскіх двароў, масты, як коткі, свае выгіналі спіны, прымружвалі вочы салодка пад ліхтароў паглядамі дзіўнымі, і мы кахаліся на даху, як галубы, ды мы ўсміхаліся пілотам аэрапланаў, бясстрашным вікінгам ты ўвайшоў сюды, каханы, і столькі радасці прыносіў твой кожны рух, хавала ад шчасця слёзы ў тваіх далонях, і ў садкіх смаках вуснаў, цела, рук і ўлоння, і мы засыналі адным на дваіх сном, на адной хвалі ўлюбёнай FM з джэм-сэйшнамі, так пахне астрамі цяпер за маім вакном, а табой ад мяне пахне па-ранейшаму Tags: ***, вершы
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
скарджуся – не адыходжу ад касы – кепскі трып: у той час, калі просяць усіх зашпіліць пасы, мне часавы пас карціць зашпіліць, а час анічога не вырашае, месяц мінае як дзень і як год, сонца сядае недзе ў Варшаве, а думкі, як цені, паўзуць на Ўсход, час бяжыць шэрай маўклівай зграяй, скручвае ў нітку, бы калаўрот, рэшатам з памяці сны выбірае і, як свінец, залівае ў рот, час агаляе нервы й вабноты, і ў прыцемках глеістых і густых я задыхаюся ад адзіноты, а свет не памёр, але ўжо астыў, фініш чарговы, стаю ля рэі і дапіваю з тэрмаса грог, я не сталею, але старэю, мяне ванітуе ад гэтых дарог, і даўкіх стратаў, і горкіх трункаў, мне б адно дачакацца начы, калі на адлегласці пацалунка зноў засынаць на тваім плячы Tags: ***, вершы
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
muha_elka цікавіцца, навошта ў доме заводзіць мужчыну, навошта жонку... Дзіўныя пытанні. Блін, ну калі хочацца быць разам з нейкім чалавекам, калі хочацца з ім прачынацца і засынаць, калі хочацца пра яго клапаціцца і любіць яго, дзяліцца з ім/ёй сабой і "браць" яго/яе - то чаму б не быць разам? Мужчына гэта або жанчына, якая розніца?! Калі дзіцё нараджаецца - гэта яшчэ і пэўная адказнасць і супольны праект. А і так, без дзіця, зрэшты, гэта адказнасць адзін за аднога. Калі ні да кога не прывязаны настолькі, што хочаш жыць з ім, то няма чаго і жыць разам. Калі проста самотна, можна і сабаку завесці. А можна і ўвогуле нікога не заводзіць, калі не адзінока. Слова "навошта" для мяне занадта ўтылітарнае для таго, каб вымяраць гэтым чалавечыя стасункі. "Навошта" можна стол набыць у кватэру - каб зручней было. А з чалавекам - "чаму", а не "навошта". Таму што хочацца быць разам. Вось і ўсё. Current Mood: я не сама)
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
Працягнем) што да расійскай мовы ў Беларусі Многія з нас марылі б бачыць Беларусь беларускамоўнай. Але так ужо склалася на сёння, што вялікая частка Беларусі - расійскамоўная, і пэўная частка - білінгвы (не ў класічным сэнсе, вядома, калі - ад пялюшак). Не сакрэт, што многія беларусы лічаць расійскую мову роднай. Нарадзіліся і выраслі ў Беларусі (або прыехалі сюды дастаткова даўно), размаўляюць усё жыццё па-расійску, а сустрэнуць якога госця з Масквы або Піцера на вуліцах Гомеля, Полацка або Мінску і раптам выявіцца, што гэты ўсходні госць не да канца разумее. ёсць дастаткова сепаратная група людзей (скажам, беларускае грамадства, з агаворкамі, вядома), якая з'яўляецца носьбітамі гэтай (расійскай) мовы і шмат хто з носьбітаў успрымае гэтую мову як родную. тое, што яна мае адрозненні ад "вялікадзяржаўнага" варыянта (лексічныя, марфалагічныя, сінтаксічныя, фанетычныя, урэшые), зразумела, у вялікай ступені абумоўлена ўплывам беларускай мовы, інтэрферэнцыяй. але, на маю думку, гэта не зніжае важнасці адрозненняў - мала хто ўсведамляе гэтыя адрозненні, людзі шчыра лічаць, што рамзаўляюць "по-русски". ну, напрыклад, для мяне калісьці было шокам, што слова "шуфляда" ў расійскай вялікадзяржаўнай няма. мне распавядалі пра выпадкі, калі масквічы або піцерцы не разумелі знаёмых, якія былі пэўныя, што размаўляюць на "чыстай" расійскай мове.
ну, як і інгліш можа быць рознымі - амерыканскі, англійскі, іншы каланіяльны...
а ўсведамленне сябе як поўнапраўных носьбітаў мовы дае нам права яе рэдагаваць, адаптоўваць пад свае патрэбы. з той жа самай "Беларусью/Белоруссией", або "белорусский/беларусский/беларуский", або з іншымі настолькі ж канцэптуальнымі і не вельмі пытаннямі.
было б здорава, каб у Беларусі быў сепаратны істытут расійскай мовы)))) абвостранае пачуццё справядлівасці абураецца ўва мне, калі чытаю або чую (ад расійцаў), што "беларусы - носьбіты расійскай мовы, але мяняць яе, рэфармаваць - гэта ні-ні!, гэта наша справа, справа Масквы!". калі носьбіты - то самі вырашаем, як і што называць! а ў Маскве - і тут абсалютна згодная - няхай называюць па-свойму: Белоруссия - так Белоруссия, іх дзялянка, іх справа, ім вырашаць.Вось жа - менавіта носьбіты мовы, на маю думку, з'яўляюцца "ўласнікамі" гэтай мовы і маюць поўнае права змяняць гэтую мову пад свае патрэбы. Трэба ўсвядоміць сябе гаспадаром на сваёй дзялянцы, а не госцем. Я, напрыклыд, не пазычала мову ў Расіі, а размаўляю на ёй з дзяцінства, з бацькамі, гэта ладная частка жыцця. І гэта не робіць мяне небеларускай. Беларуская мова - таксама мая. І расійская - мая. І гэта, безумоўна, робіць мяне багацейшай)) У Тані Елавой, як вы ведаеце, цяпер з'яўляецца шмат шыкоўных каментароў. І ўсе яны, як правіла, паказальныя. Кожны можа знайсці там штосьці для рэфлексій. Мне прыглянуўся, напрыклад, гэты, ананімны: она же оккупант, москальское отродье, как те безоружные солдаты. Деточка, зачем постишь, пусть будет на москаля меньше. Как на твоих любимых графиках.
Оставь уж лучше это дело нам - москалям. Мы уж как-нибудь сами отпостим. Занимайся своими делами деточка. И ещё - прекрати постить на русском - это не твой язык.Вось жа прыкол - это не твой язык. Перакананая - калі Расія выступае за распаўсюд свае мовы на іншых прасторах, за замацаванне свае мовы як дзяржаўнай у іншых дзяржавах, яна мусіць быць гатовая да таго, што ў гэтых іншых дзяржавах гэтая мова будзе змяняецца незалежна ўжо ад жаданняў і чаканняў самой Расіі. Стала дзіцё поўнагадовым - само вырашае, як жыць далей. І яшчэ дарагі arbogast таксама сёння пацешыў: Украинцев в России около трёх миллионов, а по неофициальным данным даже около десяти, но на всю страну - всего несколько украиноязычных школ. Кремль хотел бы, чтобы в соседних республиках (Украине, Латвии и т.д.) русский стал вторым государственным языком. Справедливо было бы в таком случае и самой иметь несколько общегосударственных (для всей территории) - прежде всего, украинский и татарский. Само собой, и белорусский, раз уж в этой стране русский стал вторым государственным.Tags: абмеркаванне, мова, посткаланіяльная туга
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
Poll #1442082 панятак "Расія"
Open to: All, detailed results viewable to: All, participants: 51 Які змест Вы ўкладаеце ў слова "Расія"? (можна абіраць некалькі варыянтаў) Poll #1442083 панятак "расійскі"
Open to: All, detailed results viewable to: All, participants: 42 Які змест Вы ўкладаецце ў слова "расійскі"? (можна абіраць некалькі варыянтаў) Tags: абмеркаванне, пытанне
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
Падчас працы над перакладам кнігі Эвы Томпсан " Расійская літаратура і каланіялізм" у мяне было дзве ідэі, якія ўсё ж "вываліліся" з канчатковага варыянта тэкста. Падумалі, што гэтыя "фішкі" - занадта рэвалюцыйныя, і не варта "перагружаць" і так змястоўную саму па сабе кнігу лішнімі "наваротамі". Тым не менш, абедзве яны застаюцца для мяне вельмі важнымі і канцэптуальнымі. Першая. Гэтую тэму, здаецца, публічна яшчэ не падымала, абмяркоўвала толькі з сябрамі-прыяцелямі. Праблема перакладу ўласных імёнаў з блізкароднасных моваў. Так, напрыклад, расійскія імёны хацела падаваць такім чынам - Нікалай, Нікіта, Анна, Ольга і г.д. (Адпаведна - і ўкраінскія - Мыкола, Володымір і пад.) Мне падаецца гэта слушным - не перайначваць імёны на свой капыл, а толькі як бы транскрыбаваць іх з арыгінальнага вымаўлення, карыстаючыся пры гэтым, зразумела, беларускім алфавітам (напрыклад, "і" замест "и" з рас. або "ы" замест "и" з укр.) і зыходзячы з фанетычных мажлівасцяў і абмежаванняў беларускай мовы (напрыклад, "шч" замест "щ"). Справа ў тым, што мы часта "крыўдзімся" на русіфікацыю нашых уласных назваў (і не толькі мы, і не толькі нашых: напрыклад, грузіны крыўдзяцца, палякі крыўдзяцца, калі Дастаеўскі русіфікаваў іх польскія прозвішчы - пра гэта ўласна ў самой кнізе і г.д., і г.д.). Атрымліваецца несумленная і крывадушная пазіцыя - беларусіфікуем уласныя імёны, выступаючы супраць русіфікацыі). Дарэчы, мой аднакурснік (які ўважае сябе палякам, хоць і мае беларускае грамадзянства) з гонарам распавядае, як дамогся ўпісання ў пашпарце ягонага прозвішча на -скі менавіта з канчаткам -і замест традыцыйнага ў нас -ій). Другая тэма калісьці ўжо падымалася мной. Неабходнасць унесці яснасць у значэнне словаў не дае спакою дагэтуль. Этнічнае (якое мае дачыненне да цэнтру расійскай імперыі, да Масквы) і агульнадзяржаўнае (якое мае дачыненне да ўсёй прасторы, якая цяпер называецца "Расійская Федэрацыя"). Ясна, што такая блытаніна на руку тым, хто не хоча размяжоўваць гэтых паняткаў, для каго такая сітуацыя (калі адным словам называецца і сваё, і па сутнасці не-сваё) зручная. Бракуе слова - адназначна. Але вось у якім кірунку ісці ў выбары адпаведнага слова і дастасаваць яго да якой менавіта сутнасці - пытанне адкрытае і дыскусійнае. Вось жа, маем размежаваць у мове тры сутнасці А. толькі цэнтр (метраполія, этнічны цэнтр імперыі, Маскоўская дзяржава) Б. цэнтр + перыферыю - Расійская Федэрацыя В. толькі перыферыю Расійскай Федэрацыі - яе калоніі Ёсць 2 шляхі: 1 шлях: ужываць для цэнтра ( А) словы маскавіты/маскавіцкае (слова, якое маю сваю традыцыю і гісторыю ўжывання менавіта ў гэтым значэнні, але ў пэўны час было выцеснена іншымі словамі), для цэнтра + перыферыі ( Б) слова расійскае (зыходзячы з назвы дзяржавы) для перыферыі ( В) - тут няма праблемы, ужываюцца ўласныя назвы - Сібір, Чачня і г.д. 2 шлях (абумоўлены тым, што некаторыя лічаць непрымальным ужываць ў выпадку Б слова расійскае, бо такім чынам адбыаецца вербальнае прыўлашчанне каланіяльных тэрыторыяў; праціўнікі такога ўжытку слова расійскі распаўсюджваюць значэнне згаданага слова толькі на сутнасць А): але паўстае пытанне, якое слова ўжываць для зместу Б? для цэнтра ( А) словы расійскае для цэнтра + перыферыі ( Б) слова ????для перыферыі ( В) - тут зноў-такі няма праблемы, ужываюцца ўласныя назвы - Сібір, Чачня і г.д. На маю думку, гэты (другі) шлях менш прадуктыўны, таму што нават калі знайсці для зместу Б нейкае адэкватнае слова (а не апісальныя канструкцыі), усё адно застаецца назва дзяржавы - Расійская Федэрацыя, якая ўсё адно ўлучае ў сябе і цэнтр, і перыферыю. І блытаніна такі захоўваецца. У перакладзе ў дачыненні да этнічнага хацела ўжываць слова маскавіцкае, але ў выніку пайшла следам за аўтаркай і арыгінальным тэкстам, ужываючы слова расійскае (у дачыненні да этнічнага) і "расійскае" (у двукоссі) у дачыненні да ўсяго абшару Імперыі Цікава было б дазнацца, што вы пра гэта думаеце. Аргументавана, калі ласка. Буду ўдзячная за піяр пытання і канструктыўнае абмеркаванне і крытыку. Tags: Эва Томпсан, абмеркаванне, кнігі, мова, посткаланіяльная туга
Current Mood:  boiled
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
А мне прыгадваецца, як адзін з выкладчыкаў расійскай літаратуры на філфаку на практычных занятках казаў: "Ды вы ж паглядзіце, якія яны барбары, гэтыя каўказцы, яны ж - суцэльная агрэсія, паглядзіце, што пра іх пушкін-лермантаў напісаў, іх жа трэба цывілізоўваць, гэта ж дзікая, жывёльная агрэсія!" А тады, пэўна, акурат чарговыя канфлікты на Каўказе былі. Калі ласка - ХХІ стагоддзе, універсітэт, Беларусь: расійская рамантычная літаратура як крыніца аб'ектыўных звестак пра рэальнасць. А як жа - пушкін-лермантаў хіба могуць ставіцца пад сумнеў? Tags: Эва Томпсан, абмеркаванне, посткаланіяльная туга
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
Валянцін АкудовічЖыцьцё і сьмерць мітаў: Гуманізм рускай літаратуры Акудовіч: Руская літаратура самапрэзэнтуе сябе як дыскурс высокай духоўнасьці і гуманізму У той жа час яна зьяўляецца магутным правадніком расейскай імпэрскай экспансіі на ўсю зямную кулю, і перадусім на суседнія краіны.Вячаслаў Ракіцкі: Міт пра гуманізм рускай літаратуры быў сфармаваны ў самой Расеі, найперш самімі рускімі літаратарамі. Потым ён пашырыўся сярод многіх народаў. Натуральна, беларусы тут не былі выключэньнем. Наколькі гэты міт адпавядае сапраўднасьці рускай літаратуры, і ці быў істотным яго ўплыў на беларускую культуру? Валянцін Акудовіч: Мяркую, што нам вельмі важна зразумець сутнасьць гэтага міту, бо цягам апошніх стагодзьдзяў руская літаратура ўплывала на фармаваньне светапогляду беларусаў куды больш маштабна, чым якая яшчэ. У тым ліку і беларуская, якую нам Расейская імпэрыя дазволіла займець усяго стагодзьдзе назад. Да таго ж светапоглядна беларуская літаратура ўсё роўна толькі капіявала матрыцы рускай літаратуры. Таму будзе зусім ня лішнім зазірнуць у падыспод таго, што столькі часу арганізоўвала духоўны сьвет беларусаў. Асабіста я гэта вельмі востра адчуў, калі завяршыў рэдагаваньне кнігі амэрыканскай дасьледніцы Эвы Томсан “Імпэрыялізм рускай літаратуры”, якую на беларускую мову пераклала Тацяна Нядбай. Гэта -- акадэмічная манаграфія, якая сыстэмна і грунтоўна даводзіць, што ўся вялікая руская літаратура была (і застаецца) каляніяльнай па сваёй сутнасьці.  Уся вялікая руская літаратура была (і застаецца) каляніяльнай па сваёй сутнасьці. 
Чытаць болей - на Свабодзе
Tags: ВалАкуд, Эва Томпсан, абмеркаванне, посткаланіяльная туга, спасылкі
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
агульны вагон кругасветнага цягніка, пашанцавала – дэмбель сёння не едзе. большасць – жанчыны з гадаванцамі на руках, гушкаюць іх і ад сну ратуюцца ледзьве лета, але прахалода льне да пляча, агні начных краявідаў не саграваюць. ляжу на драўлянай лаўцы, мяне атача- юць галасы, разгойдваючыся, з краю суседняй лаўкі долу звісае плед – не тое, што я – пастаянныя пасажыры. ляжу на лаўцы, а ў галаве – след герояў Камю ў каланіяльным Алжыры. недзе побач гавораць пра даўжыню гуркоў – мая мама, пэўна, параіла б ім насенне, пагаварыла б пра зёлкі, і як ачышчаецца кроў народнымі сродкамі, і што азначаюць сненні. далей абмяркоўваюць батарэі і печнікоў – тата сказаў бы, што лепш для цяплаізаляцыі, пасля – пра рыбу, вуды і якасць кручкоў, а я ляжу, заклапочаная праблемамі нацыі. я прыеду да іх, абдыму, падміргну кату, на адной канапе паслухаем тэлевізар. яны рты адкрываюць, як рыбы, а я тут так намала, што нават не разбіраю валізаў. Tags: ***, вершы
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
Увогуле, я дастаткова няўважлівы чалавек. Магу "на аўтамаце" паставіць у лядоўню кубак з-пад кавы або збіраць у той жа лядоўні ёгурты, забываючы іх есці і ўвогуле забываючы - якія з іх мае, а якія суседскія. Ды і абстаноўка спрыяе гэтаму - інтэрнат і агульная лядоўня. Ладна ёгурты. Але як магла забыць пра соевы соўс - не разумею. Зрэшты, я пра яго не тое, каб забыла. Памятала. Ведала, што калісьці набыла соевы соўс і амаль не ўжывала яго ў ежу. Ну - не трапляўся на вочы. Але калі былі з'едзеныя гарчыца і хрэн, прывезеныя з Беларусі, кетчуп, муштарда і хрэн, набытыя тут, кетчуп і гарчыца ўкраінскай вытворчасці, якія засталіся ў спадчыну ад тых суседзяў, якія павысяляліся, тут і ўзгадала ў поўнай меры, што ў мяне ж яшчэ павінен быць соевы соўс. Але нават тады гэтае веданне так і заставалася пасіўным веданнем. Пакуль не ўзялася выкідаць з лядоўні пратэрмінаваныя смятаны і сокі, сапсаваныя лімоны і - соевы соўс закрасаваў на даляглядзе  Tags: фота
Current Location: Люблін
Current Mood:  happy
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Previous
42 (82.4%)
high